Bazı adresler vardır; kapısından her gün girip çıkarsınız ama zamanla adres olmaktan çıkar, hayata karışır.
Benim için Bursa Olay Gazetesi tam olarak öyle bir yerdi.
09.02.2015 tarihinde başladığım bu yolculuk, 31.01.2026 itibariyle resmen sona eriyor. Resmen diyorum, çünkü bazı bağlar imza ile bitmiyor. Neredeyse 11 yıl… Az değil. Bir insanın mesleki karakterinin şekillendiği, “iş” kavramını yeniden tanımladığı uzun bir zaman.
Bu süre zarfında Dijital Reklam Operasyon Yönetmeni, Sosyal Medya Uzmanı ve son dönemde Köşe Yazarı olarak çalıştım. Ama aslında yaptığım işlerin unvanlardan ibaret olmadığını hepimiz biliyoruz. Çünkü bu binada görev tanımları çoğu zaman sabah kapıdan girerken başlar, akşam çıkarken biterdi.
Bu kurumu hiçbir zaman “çalıştığım yer” olarak görmedim.
Kendi şirketim, hatta evim gibi sahiplendim.
“Bugün ne yaptım?” sorusu yetmedi bana; hep “Daha fazla ne yapabilirim?” diye düşündüm. Daha iyisi, daha hızlısı, daha etkilisi mümkün mü diye kafa yordum. Bazen tuttu, bazen tutmadı. Ama denemekten hiç vazgeçmedim.
Bu binada sadece işler yapılmadı.
Burada dostluklar kuruldu.
Abi dediğim insanlar oldu, abla bildiklerim, kardeş yerine koyduklarım… Aynı habere sevindiğimiz, aynı cümleye sinirlendiğimiz, aynı çaya dertlendiğimiz günler birikti.
Zamanla köşeye geçtim. Yazmaya başladım.
Bazen bir kaldırım işgalini, bazen trafikte kaybolan sabrı, bazen bir çocuğun hayvan sevgisini anlattım. Okuyanla dertleştiğim, yazıyla nefes aldığım bir alan oldu köşe yazıları. Bana bu imkânı tanıyanlara ayrıca teşekkür borçluyum.
Ama hayat, bazen “kalmak”tan çok “gitmeyi” dayatır insana.
Benim için bu bir kaçış değil.
Bu, yıllardır içimde taşıdığım bir hayalin sesini artık daha fazla susturamamamın sonucu.
Hep girişimci olmak istedim.
Kendi yolumu çizmek, risk almak, hata yapmayı da başarıyı da birebir yaşamak…
Eylül 2025 itibariyle bu hayalin ilk adımını attım.
Dikey Duvar Yazıcısı ile “Yüzey Sanatı”.
Düz olan her yüzeye sanat yapabildiğim, aynı zamanda ticaretin mutfağında pişmeyi öğrendiğim bir yolculuk. Mürekkep, duvar, fikir ve cesaret… Hepsi bir arada. Kolay mı? Değil. Ama gerçek. Ve benim.
Bugün geldiğim noktada şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim:
Bursa Olay Gazetesi bana sadece iş vermedi; bakış açısı, refleks, sorumluluk duygusu ve cesaret kazandırdı. Eğer bugün bir girişime “hazırım” diyorsam, bunda bu yılların emeği çok büyük.
Bu vesileyle;
Bugüne kadar desteğini esirgemeyen tüm çalışma arkadaşlarıma, yöneticilerime, omuz omuza çalıştığım herkese teşekkür ediyorum. İyi günde, kötü günde aynı masayı paylaştık. Hakkınızı helal edin.
Benim hakkım helal.
Bu bir veda yazısı evet…
Ama biraz da yeni bir başlangıcın ilanı.
Aynı şehirde, aynı sokaklarda, belki bu kez başka duvarlarda karşılaşacağız.
Hoşça kal Bursa Olay.
İyi ki vardın.