Çavuş, yazısında şu ifadeleri kullandı:

Ramazan ayının son günlerinde köyleri bayram telaşı sarardı.

Kadınlar evlerin duvarlarını kireçle boyar, her yer bembeyaz olurdu.

Tıpkı o duvarlar gibi insanların kalbi de tertemizdi.

Birlik, beraberlik üst düzeydeydi.

Dayanışma da…

Birçok iş imece usulü yapılırdı.

Bayram öncesi en yakındaki ihtiyaç sahibine fitre ve zekat verilirdi.

Bu şekilde onların da gerekli alışverişi yapması sağlanırdı.

***

Bayramlık ihtiyaçlar için mutlaka şehre gidilirdi.

O gün çocuklar, genç kız ve erkekler için erken bayram gibiydi.

Çünkü yeni giysiler alınırdı.

Ayrıca şehirde yemek yenirdi.

Genelde menüde ‘kasaba köftesi’ olurdu.

‘Pazar ekmeği’ ile yanına konulmuş bir tutam tuz ve kekikle tadına doyulmazdı.

Anadolu’da ve Balkanlar’ın farklı coğrafyalarında değişik isimlerle farklı lezzetler öne çıksa da, bizim Gümülcine’de durum böyleydi…

Ama Karadeniz’de de fırından alınan ekmeğe ‘pazar ekmeği’ denildiğini bilirim.

Bursa’nın Keles ilçesinin Kemaliye Köyü’nde ise ‘akça ekmek’tir bunun adı.

Değerli büyüğüm Sadık Asa söylemişti.

***

Neyse…

İnsanlar bir iki dilim ekmek, üç beş köfte, bir pantolon veya bir çift ayakkabı ile mutlu olabiliyordu o zamanlar.

Mesela bayramlık elbise dedik ya…

Öyle ayakkabıdan gömleğe ve pantolona her şey yoktu çoğu zaman yeni kombinde…

Eskiden nasıl ‘misafir odası’ varsa ve evin bu bölümünde sadece ziyaretçiler ağırlanıyorsa; bayramlık pantolon, gömlek ve ayakkabı da sadece düğünde, bayramda giyilirdi.

O nedenle elbiseler genelde bir beden büyük alınır, çok sayıda düğün ve bayram çıkarılırdı onlarla…

Eskiyen ne varsa onun yerine yenisi alınırdı.

Olay Gazetesi Yayın Kurulu Üyesi Hasan Ali Çavuş’un yazısının tamamı için tıklayın…