Kendinle vakit geçirmek

Modern yaşamın en büyük çelişkilerinden biri, hiç olmadığı kadar iletişim içinde olmamıza rağmen kendimizle giderek daha az vakit geçirmemizdir. Gün boyunca onlarca insanla konuşuyor, mesajlaşıyor, sosyal medyada paylaşımlar yapıyor ve sürekli bir etkileşim hâlinde yaşıyoruz. Ancak tüm bu kalabalığın içinde çoğu zaman ihmal ettiğimiz tek kişi yine kendimiz oluyoruz.

Kendimizle baş başa kalmayı neden bu kadar erteliyoruz?

Belki de bunun en önemli nedeni, yalnızlığı yanlış anlamamızdır. Yalnız kalmak çoğu zaman eksiklik, sıkıcılık ya da kaçınılması gereken bir durum gibi görülüyor. Oysa yalnızlık, insanın kendini duyabildiği en değerli alanlardan biridir. Dış dünyanın gürültüsü azaldığında düşünceler berraklaşır, duygular görünür hâle gelir ve insan gerçekten ne hissettiğini daha net fark eder.

Fakat bu süreç her zaman rahat değildir. Çünkü sessizlik, beraberinde yüzleşmeyi getirir. Ertelenmiş duygular, bastırılmış kaygılar ve cevaplanmamış sorular sessizlikte kendini göstermeye başlar. Belki de bu yüzden birçok kişi sürekli meşgul olmayı tercih eder. Kalabalıklar, ekranlar ve bitmeyen uğraşlar bazen sadece kendimizden uzak kalmanın bir yolu hâline gelir.

Oysa insan, kendinden uzaklaştıkça hayatın içinde de yönünü kaybetmeye başlar. Ne istediğini, neden yorulduğunu ya da neden mutlu olamadığını anlamakta zorlanır. Çünkü kendini tanımayan biri, attığı adımların nereye vardığını da kolay kolay göremez.

Bugün kendimize verebileceğimiz en kıymetli hediye, birkaç dakikalık sessizliktir. Telefonsuz, ekransız ve dikkatimizi dağıtan hiçbir şey olmadan yalnızca kendimizi dinlemek… Çünkü bazen en önemli sohbet, başkalarıyla yaptığımız değil, kendimizle kurabildiğimiz samimi konuşmadır.

Hayatın en önemli sorusu, “Başkaları beni anlıyor mu?” değil, “Ben kendimi gerçekten duyabiliyor muyum?” sorusudur. Çünkü insan, kendisiyle kurduğu bağ kadar güçlü, kendisini tanıdığı kadar özgürdür. Günün sonunda herkes evine döner; fakat asıl mesele, insanın kendi içine döndüğünde huzur bulabilmesidir. Kendimize ayıracağımız birkaç dakikalık sessizlik, bazen uzun yıllardır aradığımız cevapların başlangıcı olabilir. Unutmayalım, kendini dinlemeyi öğrenen insan, hayatın sesini de daha doğru duyar.