Masumiyetin gerçek anneleri

Bir kadının kalbine doğuştan yerleştirilmiş kutsal bir emanettir annelik.

O emanet, yalnızca kendi kanından gelen yavruya değil, acıyla kıvranan, titreyen, yalnız ve çaresiz her cana uzanır.

Bosch’un Anneler Günü reklamı “Tam bi’ anne” sloganıyla yayınlandı,

Sert tepkiler gösterildi, RTÜK devreye girdi ve reklam hızla yayından kaldırıldı. “Annelik reklam diline indirgenerek değersizleştirilemez” dendi. Peki ya gerçek annelik neydi?

Sabah programlarında her gün izlediğimiz o çarpık ilişkiler, tecavüz haberleri, taciz skandalları, kadın cinayetleri, çocuk istismarları… Bunlar karşısında derin bir sessizliğe bürünenler, en masum olana saldırıyor. Sokaktaki ve evdeki masumiyet her zamanki gibi ortada kalıyor.

Hayvanlar hiç büyümeyen bebeklerdir. Bunu kalbinin derinliğinde bir kez hisseden, bir daha onlara eskisi gibi bakamaz. O kocaman, ıslak gözler, her şeyi affetmeye hazır bakış, “Beni incitecek misin?” diye sorduğu o sessiz, kırılgan çığlık… Hepsi bir bebeğin çaresiz masumiyetini taşır. İnsan bebeği büyür, konuşur, belki bir gün isyan eder. Ama o sokak yavrusu sonsuza dek bebektir. Sonsuza dek sana muhtaçtır. Sonsuza dek masumdur..

Ve biz bu masumiyeti her gün katlediyoruz.

Bir anne evladını terk etse toplum ayağa kalkar. Peki ya dişi bir sokak köpeği yavrularını emzirirken biri gelip yavruları alıp götürüyorsa? O anne günlerce aynı noktada bekler, koklar, ulur ve sonra derin bir sessizliğe gömülür.

Bu dünyada adalet aramak çoğu zaman boşunadır.

İnsan en zalim olduğu yerde masumiyete karşı kıskançlık duyar. Hayvanlar yalan söylemez, ikiyüzlülük bilmez, makam-para peşinde koşmaz. Sevdiğinde bütün kalbiyle sever, kırıldığında sessizce çekilir. Sadakati, koşulsuz sevgiyi, anın kıymetini, affetmeyi onlardan öğrenebiliriz. Ama öğrenmiyoruz. Çünkü öğrenmek değişmek, değişmek ise konforumuzdan vazgeçmek demek.

Bir sokak hayvanına annelik yapmak, aslında kendi insanlığımıza annelik yapmaktır. O titreyen yavruyu kucağınıza aldığınız anda içinizdeki en karanlık yerler bile aydınlanır. Masumiyet bulaşıcıdır. Zalimlik de öyledir. Bir yavruyu tekmeleyen toplum, kendi çocuklarını da yarın daha kolay ezer. Bir kediyi aç bırakan zihniyet, komşusunu, yaşlısını, garibini de aç bırakır. Zulüm dozajı ayarlanabilen bir şey değildir. Ya içindesinizdir ya da değilsinizdir.

En güzel annelik hem kendi yavrusuna hem de sokaktaki hiç büyümeyen bebeklere aynı şefkatle sarılabilmektir.

Kendi çocuğunun saçını okşarken bir sokak kedisinin de karnını doyurabilen, evindeki bebeği yatırırken dışarıdaki yavruyu da düşünen, vicdanı hem evine hem sokağa yeten anneler… İşte onlar, merhametin en saf halidir. Onlar, sevgiyi dar bir çerçeveye sığdıramayanlardır. Hem kendi kanından hem de kaderin sokağa emanet ettiği canlara annelik yapan bu kadınlar, aslında insanlığın en güzel yüzünü temsil eder.

  Hem kendi yavrularına hem de sokaktaki hiç büyümeyen bebeklere aynı şefkatle annelik yapan vicdan anneleri..
Evinde merhameti, sokağında da sevgiyi eksik etmeyen kahramanlar..
Gece gündüz, uykusundan, sıcak yatağından konforundan feragat ederek hem evindeki hem dışarıdaki canlara kol kanat geren  gerçek anneler…

Anneler Gününüz kutlu olsun.

Siz olmasanız bu dünyada sevgi diye bir şey kalmazdı. Siz olmasanız ne evdeki masumiyet ne de sokaktaki masumiyet ayakta kalırdı. Kalbinizdeki o engin şefkat hiç tükenmesin. Hem kendi yavrularınız hem de sokak yavrularınız hiç yalnız kalmasın.

Gerçek annelik, afişlerde ya da tartışmalarda değil, bir annenin hem kendi çocuğuna hem de titreyen bir sokak yavrusuna aynı sıcaklıkla sarıldığı o anda başlar.