Klasik müzik en çok dinlediğim, sevdiğim müzik türü oldu. Önce kasetler, sonra CD’ler, konserler yoluyla klasik müzik sevgimi sürdürmeye çalıştım. Ne var ki son on beş yılda araya başka şeyler girince ne eskisi gibi çok dinleyebildim ne de konserlere gidebildim. İnsan hayatında bazı ilgi alanları dönem dönem değişiyor, eski ilgi alanları yerini başka bir ilgi alanına bırakıyor. Enis Batur bir kitabında “İnsan hayatı kısa, değişik ilgi alanlarında sivrilmek için insan iki yüz yıl yaşamalı” diye bir cümle kurmuştu…

2007-2010 arası ailece Merinos Atatürk Kültür Merkezi’nde çok konsere gittik. 04 Aralık 2009 Cuma akşamı gittiğimiz konser Bursa Senfoni Orkestrası’nın onuncu kuruluş yıldönümü idi. Şef Burak Tüzün idi. Beethoven’ın beşinci senfonisinin birinci bölümü, Verdi’nin bir opera müziği ile Bizet’in Carmen’inden kısa bölümler çaldılar. Konserde müzik az, konuşmalar çok olunca biraz sıkıldık. Konuşan kişiler Senfoni Orkestrası müdürü Meltun Kadıoğlu, Uludağ Üniversitesi eski rektörü Ayhan Kızıl, yeni rektör ve eski belediye başkanı Erdem Saker idiler. En güzel konuşmayı Erdem Saker yaptı…

Senfoni Orkestrası müdürü Meltun Kadıoğlu babacan bir insan, kızı ve oğlu da orkestradalar. Onları tanıyorum. Çağdil’de İngilizce kurslarına gelen Sibel Kadıoğlu kontrbas, abisi Seval Kadıoğlu da keman çalıyordu. Seval Kadıoğlu 2010 yılbaşı konserinde kemanda solist olarak parlak bir konser gecesine imza atmıştı. O konserin sonuna yaklaşırken Meltun Kadıoğlu seyirciler arasında oturan kalipso kralı Metin Ersoy’u sahneye davet edince seyircilerden büyük alkış almıştı. Metin Ersoy’un fiziği ilerleyen yaşına rağmen yine düzgündü. Dansları, sahne hakimiyeti ve söylediği “Vakit yok gemi kalkıyor artık – Bu gemide ben de olsaydım açık denizlere dalsaydım” adlı ünlü şarkısıyla seyirciler arasında büyük bir sempati dalgası estirmişti…

Yeniden 2009 konserine dönelim. Konuşmalar ve plaket vermelerin ardından sahneye çıkan bir kadın havayı birden değiştirdi. O sırada sahnede orkestra elemanlarını övgüye tutan ve onların gittikçe gençleştiklerini söyleyen Azeri bir müzisyen vardı ve onuncu yıl marşını söyletmek için hazırlanıyordu. Kadın önce Azeri müzisyenden mikrofonu sonra da elini tutarak sahneye çıkmasına yardım etmesini istedi. Oysa sahneye çıkması için kadının yanlardaki merdivenleri kullanması gerekiyordu. Durumda bir tuhaflık olduğu önce Azeri müzisyenin tereddütlü tavırlarından, sonra da kadının dekolte giysisinden açıkça anlaşılıyordu. Neyse güçlükle de olsa sonunda kadın sahneye oturdu ve ayaklarını yere doğru sallayarak konuşmaya başladı. Bu kadın ünlü müzisyen ve orkestra şefi Hikmet Şimşek’in ölmeden birkaç yıl önce evlendiği kendisinden çok genç eşiymiş. Kırk yaşlarındaydı, tavırlarından ve konuşma üslubundan ya iyice içkili ya da psikolojisi bozuk biri olduğu sonucu çıkıyordu. Kadın “Hikmet’im burada anılmadı, herkese bir şey verildi, o ise unutuldu!” diye suçlamalarda bulundu durdu. Kendisini ikna etmeye uğraşanlara hiç prim vermedi, dediğim dedik tavrından milim sapmadı. Oysa sinevizyon gösterilerinde ve konuşmacıların konuşmalarında Hikmet Şimşek’ten övgüyle bahsedilmişti, yani kadının sözleri gerçeği yansıtmaktan uzaktı. Buz gibi bir hava esti kadın abuk sabuk konuşmaya devam ederken. Bu sırada orta sıralardan bir kadın kalktı ve ona hitaben bir şeyler söyledi ama ne dediği elinde mikrofon olmadığı için anlaşılmadı. Daha sonra kadın sahneden indi, yerine oturdu ve beş dakika geçmeden de protesto anlamında salonu terk etti.

Konser bitip dışarı çıktığımızda kokteyl başladı. Biz de birer kadeh şarap aldık. O sırada kadın da iki gençle konuşuyordu. Yanına gittim. “Sizi üzdüler galiba. Sizin varlığınızdan haberleri yok muydu?” diye sordum. “Haberdar olmazlar mı, kendileri davet ettiler!” dedi gülerek.  Anladım ki derdi neden kendisine ismen davet edilip Hikmet Şimşek adına bir plaket verilmemiş olmasıydı…