1980’li yılların ilk yarısında Hayrabolu Lisesi’nden öğrencim Pervin Tuna’nın “Anılar-2” başlıklı uzun yazısı dikkate değer betimlemeler içeren cümlelerle dolu. Yazıda Pervin Tuna, Tekirdağ ve bir hafta kaldığı Lüleburgaz’da karşılaştığı bazı kişilerle ilgili düşüncelerini yorumlar eşliğinde anlatıyor. Tekirdağ’da bir memur arkadaşının ikinci bir dalda eğitim almak için açık öğretim sınavlarına başvurduğunu söylüyor. Kadın sınava girerken çantasını emanet edebileceği kişi olarak ondan yardım istiyor, o da kabul ediyor. Namık Kemal Üniversitesi’nde sınava giriş için beklerlerken çantalarını emanet etmek isteyen başka kişiler de çıkıyor. Pervin Tuna “Eğer güven sorununuz yoksa ben teslim alabilirim” diyerek birkaç kişinin daha çantasını alıyor. Bir kadın “Benim kimseye güvenim yok!” diye çantasını vermiyor. Bir başka kadın da “Çantamı size bırakabilir miyim?” diye soran bir delikanlıya sert bir üslupla “Ben emanet alamam!” diyor. Pervin Tuna sırf emanet edecek kişi bulamadıklarından birkaç kişinin sınava giremediğinden bahsediyor. Sabah seansı bitince sınavdan çıkanlara çantalarını teslim ediyor sonra arkadaşıyla kantinde çay kahve içiyorlar. Memur arkadaşı bir ara içini döküyor: “İşimde çok iyiyim ama bir teşekkür bile etmiyorlar. Benim güzel sözler duymaya, onaylanmaya ihtiyacım var. Güzel sözler işitmek için yapay zekayı kullanıyorum. Ona ‘Beni mutlu edecek sözler söyle!’ diyorum, o da söylüyor!’ diyor. Pervin Tuna “Sonra birbirimize bakıp gülümsedik. Yapay zeka hayatımıza iyiden iyiye sızıyor. Yapay zekayı kullanan arkadaşlarımdan öyle sözler işitiyorum ki akıl tutulması yaşıyorum. Neden güzel sözleri, haklı övgüleri dile getirmekte cimri davranıyoruz ki?” diye soruyor…

Tekirdağ’da arkadaşlarıyla bir kafede otururlarken konu bir ara kitaplardan açılıyor. Bir genç kız ona “En son hangi kitabı okudunuz?” diye soruyor. “Kitapseverler grubu olarak Zülfü Livaneli’nin ‘Bekle Beni’ kitabını okuduk” diyor Pervin Tuna. Genç kızın ikinci sorusu “Kitabı nasıl buldunuz?” oluyor.  “Zülfü Livaneli bu kitabı bana göre yazmış olmak için yazmış. Çok zorlama bir kitap. Livaneli kendi fikirlerini okura adeta dayatıyor, hatta o kadar ki okura hiç düşünme payı bırakmıyor. Okur kitlesi çok olunca bu kitap biz de dahil herkesin elinde. Ama Zülfü Livaneli bu kitabıyla okurunu bence hayal kırıklığına uğratacak. Bu kitabı kimseye önermem!”diye  bir yorum yapıyor Pervin Tuna. Yanlarında oturan bir başka genç kız “Hocam, beni nasıl rahatlattınız anlatamam. Kitapla ilgili ben de sizinle aynı düşünceleri paylaşıyorum. Kitabı okuyan arkadaşlarıma düşüncelerimi söylemekten çekindim. Zülfü Livaneli hayranı arkadaşlarımın yanında çekimser kaldım,” diyor…

Pervin Tuna bana Zülfü Livaneli hakkında ne düşündüğümü sordu. “Zülfü Livaneli müzik, sinema, roman, siyaset, köşe yazarlığı gibi değişik alanlarda kendini göstermiş, çok yönlü, yetenekli bir kişi. Ama bunların hiçbirinde birinci sınıf değil. Övünmeyi pek seviyor. Köşe yazılarında bile hep bir yolunu bulur, kendini övecek bir cümle kurardı. Sanırım yirmi yıl önce ona bir ileti göndermiş, o kadar tanınırlık yetmiyor muydu, niye övgüye, övünmeye bu denli ihtiyaç duyuyordu, onu sormuştum. Yağmur Atsız da ‘Ömrümün İlk 65 Yılı’ adlı kitabında Zülfü Livaneli hakkında yirmi sayfalık bir ‘karakter analizi’ yapmıştı. O analizin Livaneli’nin canını çok acıttığını tahmin edebiliyorum” diye yanıt verdim…

Lüleburgaz’da ise dört yıllık evli yirmilerin ortasında bir kadınla tanıştığını anlatıyor Pervin Tuna. Konservatuvar mezunu bu genç kadın için “Şarkı söylemeyi bu kadar seven bir insan daha tanımadım. Karaoke mikrofonu ile gelmişti akrabamın evine, mikrofonu hiç elinden bırakmadı, bize adeta bir mini konser verdi. Uzun zamandan beri canlı olarak bu kadar muazzam bir ses dinlememiştim. Tek istediği şey sesini duyurmak. ‘Lüleburgaz’da alkol çok tüketiliyor, eğlencenin tadını kaçıranlar az değil, o nedenle Lüleburgaz’da bu işi yapamam. Eşimle başka bir yere taşınmayı planlıyoruz’ diyor genç kadın. Umarım hayallerini gerçekleştirir!” diye yazısını bitiriyor Pervin Tuna…